Διάβασα επιτέλους την Αστραδενή της Ευγενίας Φακίνου, το είχα καημό να το βρω αυτό το βιβλίο. Μου είχαν πει πολλά γι' αυτό και κυρίως για το τέλος του και ήθελα να δω και γω σαν περίεργο ον που είμαι περί τίνος πρόκειται.
Το βιβλίο να πω κυκλοφόρησε το 1982 από τις εκδόσεις Κέδρος.
Η Αστραδενή μετακομίζει με τους γονείς της από τη Σύμη στην Αθήνα. Αν και στενοχωριέται πολύ που θα αφήσει την παλιά της ζωή πίσω είναι και ενθουσιασμένη που θα γνωρίσει την εντυπωσιακή κατά τη γνώμη της ζωή στην Αθήνα. Στην αρχή όλα τη συνεπαίρνουν, καθώς τα συγκρίνει με όσα θυμάται από τη Σύμη. Στην πορεία όμως η Αθήνα της δείχνει το σκληρό της πρόσωπο, αφού ο πατέρας της δε βρίσκει δουλειά, στο σχολείο τα παιδιά γελούν εις βάρος της και η καθηγήτρια την αποπαίρνει με το παραμικρό. Τη δυστυχία της θα σφραγίσει μια τραυματική εμπειρία που θα τη μεταφέρει στον κόσμο των μεγάλων, ένα κόσμο γεμάτο μίσος και στενοχώρια.
