Πριν από λίγο καιρό αν μου έλεγε κανείς ότι το λάθος είναι ένα λαμπρό μυθιστόρημα που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσω θα του έριχνα ένα υποτιμητικό ύφος γεμάτο ειρωνία. Τώρα εγώ είμαι που το προτείνω σε ανυποψίαστους φίλους και γνωστούς, και μάλιστα με ενθουσιασμό. Πραγματικά ντρέπομαι που ανακάλυψα το λάθος του Σαμαράκη κατά
τύχη και που μάλιστα στην αρχή το σνόμπαρα επιδεικτικά.
Διαβάζοντας δε το πρώτο κεφάλαιο κατηγορούσα τον εαυτό μου για την
απόφαση να του δώσω μια ευκαιρία. Όμως για να υπερασπιστώ λίγο και τον εαυτό μου, η αλήθεια είναι ότι δεν καταλαβαίνεις και
πολλά πριν διαβάσεις τουλάχιστον 50 σελίδες, αλλά εκεί βρίσκεται η
εξυπνάδα του έργου. Γιατί αποδείχτηκε ότι το βιβλίο είναι πια ένα από τα
αγαπημένα μου, και ένα από τα πιο έξυπνα και καλογραμμένα που έχω
διαβάσει ποτέ.
